تشخیص بیماری در  مار ها

تشخیص بیماری در مار ها

0 دیدگاه 7 اسفند 1400 چاپ خبر بازدید: 137
تشخیص بیماری در  مار ها
خزندگان همه کارها را به آرامی انجام می دهند. آهسته حرکت می کنند، آهسته غذا می خورند، آهسته غذایشان هضم می شود و حتی به آرامی بیمار می شوند. مارها هنگامی که بیمار می شوند، اغلب زمان زیادی، (از هفته ها و حتی ماه ها) طول می کشد تا علائم بیماری را نشان دهند.

به گزارش پایگاه خبری "دامپزشک"، هنگامی که مارها بیمار می شوند، زمان زیادی طول می کشد (هفته ها و حتی ماه ها) تا علائم بیماری را نشان دهند.بنابراین، تشخیص بیماری برای صاحب او تا زمانی که بیماری اش پیشرفته نشده باشد، بسیار دشوار است.

البته علائمی که یک مار بیمار نشان می دهد بسته به ماهیت بیماری آن متفاوت خواهد بود، اما برخی از علائم کلی بیماری وجود دارد که بسیاری از مارهای بیمار، آنها را نشان می دهند.

علائم عمومی بیماری در مارها

مارهای بیمار اغلب بی حال و کم تحرک هستند و خود را پنهان می کنند. اکثر مارهای بیمار صرف نظر از اینکه چه طعمه ای به آنها داده می شود یا اینکه طعمه مرده یا زنده تغذیه می شود، غذا نمی خورند و علاقه چندانی به غذا ندارند. مارهایی که برای مدت طولانی (هفته‌ها تا ماه‌ها) چیزی نخورده‌اند، کم‌آب به نظر می‌رسند، با چشم‌های فرورفته، تکه‌های پوست حفظ شده و پوست اندازی ناقص و بزاق خشک و چسبنده در دهانشان. آنها وزنشان کاهش می یابد، همانطور که با تحلیل عضلانی در امتداد سطح بالایی بدنشان مشاهده می شود، باعث برجسته تر شدن ستون فقرات استخوانی مهره های آنها میگردد.

مارهای مبتلا به سپسیس (عفونت باکتریایی در جریان خون) اغلب دارای رنگ صورتی یا قرمز در پوست و امتداد قسمت زیرین بدن خود هستند. در حالی که یک مار سالم به طور مکرر زبان خود را برای نمونه برداری از اجزای محیط خود بیرون می آورد، یک مار بیمار ممکن است برای انجام این رفتار ضعیف تر از آن باشد. علاوه بر این، یک مار سالم معمولاً در حالی که سعی می‌کند از شما دور شود، بدن خود را منقبض می‌کند و حتی محکم می‌پیچد، یک مار بیمار و ضعیف ممکن است سست شود.

تمام علائمی که تاکنون توضیح داده شد، علائم کلی بیماری در مارها هستند. با این حال، علائم خاص تری وجود دارد که مارهای خانگی ممکن است نشان دهند که بیماری های رایج خاصی را نشان می دهد. به عنوان مثال، یک مار مبتلا به ذات الریه باکتریایی یا ویروسی معمولاً حباب هایی را از دهان و بینی خود منفجر می کند و ممکن است با دهان باز نفس بکشد. مارهایی که این علائم را نشان می دهند باید بلافاصله توسط دامپزشک معاینه شوند.

علائم مشکلات پوستی در مارها

یکی دیگر از مشکلاتی که والدین حیوانات خانگی معمولاً با مارهای خود مواجه می‌شوند، مشکلات ریزش پوست است که معمولاً به آن دیس گفته می‌شود. مار مبتلا به این مشکل نه تنها دارای تکه‌هایی از پوست خشک و پوسته‌شده روی بدن خود است، بلکه بزاق نخی در دهان و رنگی مبهم در سطح یک یا هر دو چشم دارد که نشان‌دهنده باقی ماندن عینک است (کلاه چشم یا مقیاس شفافی که قرنیه را می پوشاند و از آن محافظت می کند زیرا مارها پلک ندارند). این عینک معمولاً با بقیه پوست مار می ریزد، اما زمانی که مار در محیطی خیلی خشک زندگی می کند و کم آب می شود، ممکن است هم پوست و هم عینک باقی بماند. مارهایی که دارای پوست و عینک هستند باید در آب گرم خیس شوند و اغلب مه پاش شوند تا ریزش بیشتر و آبرسانی مجدد را تشویق کنند. گاهی، عینک باقی مانده می تواند به طور ثانویه با باکتری آلوده شود و به راحتی نمی ریزد. مارهایی که دارای عینک ماندگار هستند باید توسط دامپزشک معاینه شوند و ممکن است نیاز به درمان با قطره های چشمی روان کننده و دارویی داشته باشند. به‌هیچ‌وجه نباید عینک‌های باقی‌مانده را در خانه کنده شود، یا ممکن است قرنیه زیرین آسیب ببیند.

یکی دیگر از بیماری هایی که در مارها با آن مواجه می شود عفونت پوست با کنه است. کنه‌ها شبیه لکه‌های کوچک قرمز یا سیاه (بسته به گونه کنه) در اطراف چشم‌ها، دهان و فک پایین مار هستند، جایی که خون را می‌مکند و در نهایت باعث ضعیف شدن مار و کم‌خونی آن می‌شود. مارهای آلوده به کنه ممکن است بیشتر خیس شوند و اغلب انگل های کوچک شناور در کاسه های آب دیده می شوند. آنها همچنین می توانند زیر پوسته های پوستی بخزند و در نتیجه برجستگی های برجسته ایجاد کنند و بعد از دست زدن به مار روی دست های صاحب آن ظاهر شوند. مارهای آلوده ممکن است باعث کاهش اشتها شوند. کنه ها به طور کلی نشان دهنده بهداشت نامناسب هستند و می توانند عفونت های باکتریایی، ویروسی و سایر انگل ها را منتقل کنند. 

نحوه کمک به یک مار بیمار

مارهای خانگی همچنین می توانند به استوماتیت یا التهاب عفونت دهان مبتلا شوند. رطوبت ضعیف می تواند به این وضعیت کمک کند، مانند زندگی در محوطه های غیربهداشتی. مارهای مبتلا به استوماتیت اغلب غذا نمی‌خورند و قرمزی و تورم لثه‌هایشان قابل مشاهده است. در موارد پیشرفته، عفونت به سمت استخوان‌های زیرین فک پیشرفت می‌کند که ممکن است نامنظم، ناهموار و متورم به نظر برسد. مارهایی که این علائم را دارند نیز باید در اسرع وقت توسط دامپزشک برای درمان آنتی بیوتیکی و جراحی احتمالی برای برداشتن استخوان عفونی یا مرده در صورت لزوم مراجعه کنند.

در نهایت، یکی دیگر از شرایطی که اغلب در مارها مشاهده می شود، بستن تخم است (که در آن مار ماده قادر به عبور تخمی که در دستگاه تناسلی او تشکیل شده است) نیست. مارهای مبتلا به این بیماری اغلب غذا نمی خورند و یک یا چند تورم در امتداد نیمه پایین تا یک سوم بدن آنها ایجاد میشود. آنها ممکن است بی حال باشند و زمانی را در مخفی شدن بگذرانند. مارهایی که این علائم را دارند نیز باید توسط دامپزشکی بررسی شوند که بتواند تشخیص دهد که آیا به درمان نیاز است یا خیر.

بهترین راه برای مقابله با بیماری در مار شما این است که با معاینه مار در ابتدا و سپس سالانه توسط یک دامپزشک خزنده آگاه، از آن پیشگیری کنید.

تغذیه مارها

به این وب سایت رای دهید